حسین...

حسین تو کیستی که ادم و خاتم بر تو می گریند؟ شهادتت چه داغیه که هر سال تازگی داره برای همه؟ می گن ته ته عشق تویی. ته ته بندگی و عبودیت تویی.

ای حسین ای برترین برگزیدگان ای برترین شهید ای برترین شباب اهل جنت

به کی قسمت بدم؟

به گلوی چاک چاک شش ماهت؟

به گریه ها و بی تابی های غریبانه سه سالت؟

به بدن چاک چاک جوون رعنات؟

به دستای علمدار و سپهدارت؟

به صبر و طاقت خواهرت عمه سادات؟

به رنج و درد اسارت و داغ دل سجادت؟

روم نمی شه به اینا قسمت بدم.

شرمندم مثل خاک تفتیده کربلا

مثل شرم فرات

مثل خورشید داغ ظهر عاشورا

من بلد نیستم ریا کاری رو. بلد نیستم صبح تا شب از این روضه و منبر برم اون مجلس و هیئت.ده روز حسین حسین کنم و روز یازدهم بشم همون ادم گند سابق.

من فقط بلدم توی دلم برای مظلومی و تنهاییت بعد از هزار سال خون گریه کنم.

من نمی دونم تو برای خدا عزیزتری یا خدا برای تو

فقط می خوام ازت کمکم کنی

تنها رشته ای که هنوز منو به خدا پیوند داده شماها هستین.

دارم غرق می شم.

تو مگه کشتی نجات نیستی؟ دستمو بگیر دیگه

نمی خوام از اونایی باشم که روز یازدهم بشم همون ادم قبل

راه معرفتشو نشونم بده

ثارالله بکو کجاست الله؟